బ్లాగాయనమః
చాలామంది నన్ను ' మీ నాన్నగారి గురించి కూడా వ్రాయండి ' అని కోరారు. ఆయన పుట్టినరోజు సందర్భంగా నన్ను మలచిన మా నాన్నని మీకు పరిచయం చేసే ప్రయత్నం ఇది.
సరిగ్గా
డబ్భై సంవత్సరాల క్రితం బాపట్లలో జడ్జీగారింట మొదటి మనవడిగా పుట్టారు మా డాడీ
అనబడే మన ఈ సంచిక హీరో. వారి అక్షరాభ్యాసం అయ్యాక
వారిని ఓపెన్ టాప్ కార్లో ఊరేగించారంటే, ఇక వారికి జరిగిన ముద్దు ముచ్చట గురించి వేరే చెప్పక్కర్లేదు. మా తాతగారి పోలీసు ఉద్యోగ బదిలీల రీత్యా
డాడీ చదువు విజయవాడ , కాకినాడ, విజయనగరం, విశాఖపట్నం,
గుంటూరు మీదుగా డిగ్రీ వరకూ పూర్తయ్యి, హైదరాబాదులో ఎల్ ఎల్ బీ
తో సంపూర్ణమయ్యింది. ఓ రెండేళ్ళు చె.కిం.ప్లీ.
గా, జూనియర్ న్యాయవాదిగా నల్లకోటు సరదా తీర్చేసుకుని, ఒక మూడు
సార్లు కలక్టర్ అయ్యే ప్రయత్నం చేసి
(ఇంటర్వ్యూ దాకా వెళ్ళారండోయ్), తన వేలు విడిచిన మేనమామ అమూల్యమయిన సలహా మేరకు బ్యాంకు
పరీక్ష వ్రాసి భారతీయ స్టేట్
బ్యాంకులో గుమాస్తాగా చేరారు మన హీరో.
నేటికీ మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టుకునే ముందు ఆ మేనమామని కృతజ్ఞతతో
స్మరించుకుంటారు.
హీరో
అంటే హీరోయే మరి. ఆ రోజుల్లో ఓసారి ‘ఇంతకంటే లేత వంకాయలు లేవా?’ అని ఆయన అడిగితే ‘అవును
మరి అన్నీ నీ అంత లేతగా ఉంటాయా?’ అని గడుసు జవాబిచ్చిందిట కూరలమ్మాయి. బ్యాంకులోని
ఒక సీనియర్ ఉద్యోగి అయితే తన అరడజను కూతుర్లలో ఎవరో ఒకరిని నిర్మొహమాటంగా ఆఫర్ చేయబోతే,
‘నాకు మేనరికం వుందండీ!’ అని తప్పించుకున్నారు మన మోస్ట్ ఎలిజిబుల్ బ్యాచేలర్. ఆయన
మేనమామ కూతురికి అప్పట్లో కేవలం రెండు సంవత్సరాల వయసనుకోండి. అది వేరే విషయం.
ఇక
మన చాక్లెట్ బాయ్ కి అష్టకష్టాలూ పడి ఆయనకి ధీటుగా వుండే ‘రమ’ ని కట్టబెట్టేసి
హమ్మయ్య అనుకున్నారు మా నానమ్మ తాతగారు.
కూర్చున్నా,
నించున్నా, తుమ్మినా ఆయనకి ఉన్న ‘రామా’ అని నిట్టూర్చే అలవాటుని గమనించి, ఏరా? హ్రస్వమా (రమా)?దీర్ఘమా (రామా)? అని ఆట
పట్టించే వారు ఆయన ప్రాణ స్నేహితులు రఘురామం. పెళ్ళయిన కొత్తల్లో సినిమా హాల్లో
భార్యకి తినడానికి పూరీ జారుడు కూర(?) పొట్లం కట్టించి తెచ్చి తన ఖ్యాతిని
చిరస్మరణీయం చేసుకున్నారు మన సింపుల్ సాయి. (అప్పుడు ఐనాక్స్ థియేటర్లు లేవుగామరి?
ఇంకో విషయం ఏమిటంటే, పాపం ఇప్పటికీ ఆయన ఫేవరేట్ టిఫిన్ అదే).
మరో
సంవత్సరానికి నేనున్నానంటూ తయారయిన నాకు డాడీగా మారారు మన హీరో. సరిగ్గా పదకొండు
నెలలకి ‘డాడీ పూయీ బావుందా?’ అన్న నా మెదటి వాక్యం ఇప్పటికి ఆయన కొన్ని కోట్ల
సార్లు తల్చుకుని వుంటారు. నాలుగేళ్ళు నేను ఏకచత్రాధిపత్యం చేసాక పుట్టుకొచ్చిన
తమ్ముడిని చూస్తే నాకు కుళ్ళుగా వుండేది (ఇప్పుడు లేదనుకోండీ..నిజ్జంగా!). పైగా
వాణ్ని ‘డాడీ!’ అని పిలిచేవారు మా డాడీ. ఆయన తన చిన్నతనంలో చేసిన అల్లరి, తిన్న
తన్నులు, తమ్ముళ్ళూ, చెల్లెళ్ళని ఆటపట్టించిన తీరు, చదువు ఎగ్గొట్టడానికి తాను వేసిన
దొంగెత్తులూ, ఇంకా బాగా చదువుకుని వుంటే ఇంకెన్ని విజయాలు సాధించ గలిగి వుండేవారో వంటి
తాను నేర్చుకున్న పాఠాలూ, మాతో తరచూ పంచుకుంటూ మాకు నిజమయిన హీరో అయ్యారు. ఎప్పుడూ
గొప్పలు చెప్పుకునే వాళ్ళనే ఎక్కువగా చూస్తాం
కదా!, అలాంటిది పిల్లలమైన మాతో వాస్తవాలు,
తప్పులతో సైతం షేర్ చేసుకున్నంత మాత్రం చేత తాను ఏమాత్రం తక్కువ అవ్వననే ఆయన
నమ్మకం నాకూ తమ్ముడికీ భలే నచ్చేది. పదవి పెరుగుతున్నకొద్దీ, ఇదే అలవాటుతో ఆయన బ్యాంకులో
తన క్రింద పనిచేసే వాళ్ళని కూడా సునాయాసంగా కట్టి పడేసారు. ఎందరో శిష్యుల్ని
పోగేసుకున్నారు మన స్థితప్రజ్ఞ సాయి.
చిన్నప్పుడు
తొందరగా నిద్ర లేవని నన్ను ‘బద్ధకంబు సంజ
నిద్దర వద్దు సుమీ.....ముద్దు కుమారీ!’ అంటూ చమత్కారంగా మేల్కొలుపు పాడేవారు. పాలు
తాగనంటే కళ్ళు మూసుకుని, చిన్న స్కేల్ పుచ్చుకుని పాల గ్లాసు ముందు పెట్టుకుని
కూర్చునేవారు డాడీ. ‘ఎవరైనా రెండు జెడలు, పింక్ కలర్ గౌను వేసుకున్న తెల్ల పిల్లి (ఆ
రోజు నేను వేసుకున్న డ్రస్సు బట్టి ఆయన వ్యాఖ్యానం మారేది) ఇటు వచ్చి పాలు తాగిందా?
దాని పనయిపోయిందంతే! అని నాటకీయంగా అంటూ, మధ్యమధ్యలో టేబుల్ మీద స్కేల్ తో కొడుతూ, నేను ఉత్సాహంగా ఆయనకు తెలీకుండా పాల గ్లాసు
ఖాళీ చేస్తూ ఉంటే, ‘ఎదో గుటుకూ గుటుకూ శబ్దం వస్తోంది’ అని మధ్యలో కామెంట్ చేస్తూ,
సడన్ గా కళ్ళు తెరిచి ‘ అరె! ఈ రోజు కూడా తాగేసిందే! రేపు చెప్తాను పిల్లి పని’
అని తల పట్టుకుని ఓవర్ యాక్షన్ చేస్తూ నా చిన్నతనాన్ని రక్తికట్టించిన సూపర్ హీరో డాడీ.
ఎవరయినా
చక్కగా నవ్వితే, వెంటనే ‘ఆహా! ఎంత చక్కగా నవ్వావు తల్లీ!, నీకు మంచి మొగుడు వస్తాడు/మంచి
పెళ్ళాం వస్తుంది’ అనీ నవ్వకపోతే ‘కాస్త నవ్వమ్మా! ఇంత చిన్న వయసులో ఎందుకంత
దిగులు? వజ్రం కోల్పోయినట్టు మొహం పెట్టావు’ అంటుండేవారు ఎప్పుడూ ‘స్మయిలింగ్
సాయినాథ్’. నలభై రాకుండా జుట్టు ‘గ్రే’ గా నెరిసి పోవడంతో, ఇంగ్లీష్ హీరోలని
తలపించేవారు. పైన పేర్కొన్న విధంగా ఎవరితోనయినా మాట్లాడినా ఆయనకి చెల్లిపోయేది. బహుశా (సర్విస్ సెక్టార్) సేవా రంగం లో ముప్పై ఏడేళ్ళు పని చెయ్యడం వల్ల
చిరునవ్వు, సానుకూల దృక్పథం ఆయనకి ఆభూషణాలయ్యాయి. ఇప్పటికీ ఏ షాపు వాడయినా నవ్వకపోతే 'నీ ఆస్తి రాయించుకోను లేవోయ్' అని వాళ్ళని కితకితలు పెట్టే ప్రయత్నం మానరు.
పిల్లలతో
ఆయన ఆటలు అమోఘం. మా చిన్నతనంలో నాతో తముడితో సరేసరి, మా అబ్బాయి రామదండు మొత్తానికి
ఆయనే రిటైర్ అయిన దగ్గర్నుంచి రింగ్ లీడర్ గా వ్యవహరించి, ప్రతీ సాయంత్రం వారితో
ఒక మూడు గంటలు క్రికెట్, షటిల్ వంటివి వీధిలో ఆడి అందరికీ ‘సాయితాత’యిపోయారు. ఓ సారి నన్ను పీచుమిఠాయి
బండి అతను అడిగాడు ‘సాయి తాతగారు ఊర్లో
లేరా అమ్మా!’ అని. మా తమ్ముడి దగ్గరకి అమ్మానాన్నలు లండన్ వెళ్ళినప్పుడు ఈ రామదండు
మొత్తానికి సాయితాత పీచుమిఠాయి సప్లై బేరం పోయింది అతనికి పాపం.
పాత
సినిమాలంటే పండగే డాడీకి. ఈటీవీ వాడి ధర్మమా అని సతీ సమేతంగా ఎన్నో ఆ పాత మధురాలను చాలా ఎమోషనల్ గా ఆస్వాదించడం ఆయన విశ్రాంత జీవితంలో ఒక ముఖ్య ఘట్టం. తారాగణంతో సంబంధం లేకుండా నలుపూ తెలుపూ అయితే చాలు వీలున్నప్పుడల్లా చూడాల్సిందే.
మొన్నీమధ్య
ఓ ఫంక్షన్లో ఒకరు నన్ను ‘అమ్మా! మీరు సాయినాథ రావు గారి అమ్మాయా?’
అంటూ చేతులు జోడించి ఎంతో వినయంగా నమస్కరించారు. నా కంటే వయసులో చాలా పెద్దాయన
అంతలా నమస్కరిస్తుంటే ఏదోలా అనిపించి నేను
నోరు తెరిచే లోపలే ‘సాయినాథ రావు గారి
లాంటి వ్యక్తులు ఎంతో అరుదుగా ఉంటారమ్మా.
ఆయన మేలు పొందిన చాలా మందిలో నేనూ ఒకడిని! ఈ రోజు ఇలా ఉన్నానంటే ఆయనే
కారణం. మహానుభావులు! వారికి నా నమస్కారాలు తెలియజేయండి’ అంటూ నన్ను పిత్రోత్సాహంలో
ముంచెత్తారు.
ఇప్పటికీ
ఎవరికయినా నన్ను పరిచయం చెయ్యాల్సివస్తే ‘మా అమ్మాయి- ఎం.కాం, ఎం.హెచ్.ఆర్.ఎం’ అంటూ ఆయన మొదలుపెట్టడం, నేనేమో ‘ఏంటి
డాడీ! ఎదో పెద్ద ఐ.ఐ.టి, ఐ.ఐ.ఎం లాగ’ అని వెటకారం చెయ్యడం మాకు అలవాటే. కానీ, నాలోని
ఆత్మ విశ్వాసానికి కారణం అదే అనిపిస్తుంది నాకు.
ప్రస్తుతం 'నీ సేవపై చిత్తముల్...నీ పై బుద్ధుల్ మాకు నిమ్ము' అనుకుంటూ భాగవత అంతర్గత జీవితాన్ని నిశ్చలంగా కొనసాగిస్తున్న ఈనాటి మన నిరాడంబర హీరో సాయప్పకి అఖిలం
మధురం అవ్వాలని మరొక్కసారి పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు తెలుపుతూ......
మరి
ఉంటా....
మళ్ళీ
కలుద్దాం
